چرا برای حل مشکلاتمون بیشتر از پیگیری اهداف مورد علاقه مون تلاش می کنیم؟

اگه دقت کرده باشیم،توی اطرافمون و حتی هر جای دیگه ی کشور یا دنیا،تعداد افراد ناکام به مراتب بیشتر از افراد موفق هست.

با توجه به نظریه ی پنجره ی شکسته(ظریهای است در جرمشناسی و نشان دهندهی میزان جاری اختلال شهری و خرابکاری و اثرگذاری آن بر افزایش جرم و رفتارهای ضد اجتماعی است. نظریه بیان می کند که نظارت و نگهداری محیط های شهری در یک وضعیت خوب ممکن است از خرابکاری بیشتر و همچنین از تشدید جرمهای جدیتری جلوگیری کند. این نظریه در سال ۱۹۸۲ توسط جیمز کیو. ویلسون و جرج ال. کلینگ در مقالهای معرفی شد. پس از آن بحثهای زیادی در علوم اجتماعی و مجامع عمومی درگرفته است. این تئوری به عنوان یک انگیزه برای اصلاحات در سیاست جنایی به کار گرفته شده است. مطالعات تجربی زیادی درباره تئوری پنجره شکسته انجام شده است)،

اکثریت افرادی که در اطراف ما هستند،به ما برای حل مشکلاتمون تمایل بیشتری به خرج میدن،تا یاری کردن ما برای رسیدنمون به خواسته هامون.در اینجا اجازه میخوام به اهرم رنج و لذت(اهرم رنج من رو نسبت به شرایطی که آزارم می ده، واهرم لذت منو نسبت به شرایط مطلوبی که می خوام داشته باشم،برانگیخته می کنن) اشاره کنم،فکر کنم همه مون می دونیم که کار مغز حفظ وضعیت موجوده.

وقتی منو شما به سمت شرایط مطلوبمون حرکت می کنیم، چون مغز ما هنوز به شرایط قبلی عادت داره،تمایل داره ما رو به سمت شرایط قبلی برگردونه، و با پیدا کردن چند تا توجیه و بهانه ما رو متوقف می کنه و نتیجتا ما همون زندگی قبلی رو ادامه می دیدم.

وقتی هم شرایط نا مطلوبی واسمون رخ می ده،مغزمون مارو برای برگشتن به وضعیت قبلی(حل کردن مشکل پیش آمده) یاری می کنه.

برای همین وقتی ما دچار حس روز مرگی می شیم و از زندگی تکراریمون ابراز نارضایتی می کنیم،به محضی که مشکلی پیش میاد،سرمون گرم حل کردن اون مشکل می شه و شرایط روز مرگی قبلی مون رو پذیرا تر می شیم.

به همین دلیل تحقیقات نشون داده،آمار افسردگی مردم بعد از جنگ تحمیلی به مراتب بالاتر از دوران درگیری با جنگ بوده.

اداده دارد...